حقوق کار

بسم‌الله الرحمن الرحیم

اِقْرَاْ بِاسْمِ رَبِّکَ الّذى خَلَق، خَلَقَ الاِنسانَ مِن عَلَق، اِقْرَاْ وَ رَبِّکَ آلاَکرَم، اَلّذى عَلَّمَ بِالقَلَم، عَلَّمَ الاِنسانَ مالَم یَعْلَم

مقارن با تمهید تألیف حاضر براى طبع، در این که خشت اوّل سخن را چون برنهم متوقف و متحیّر بودم تا اینکه تابش «نورالسموات و الارض» در ضمیرم ضیائى برافروخت: «بخوان، بنام پروردگارت که ... انسان را تعلیم داد و به او آنچه را که نمى‌دانست آموخت...» دریافتم که الهام سروش آسمانى این است که مطلع کلام باید به نام و یاد معلّم باشد.

آرى باید به نام معلّمین آغاز کرد معلّمینى که به فرمایش مولاى پرهیزگاران (من عَلَّمنى حَرفآ فَقَد صَیَّرنى عَبْدآ) مخدومان و ولى نعمتان ما هستند و اینجانب خود را الى‌الابد وامدار آنان مى‌دانم: از اولین تا آخرینشان.

علیهذا براى این قلم ناچیز مایه شرمسارى است که عرصه سیمرغ را جولانگه خود پنداشته و با وجود اساتیدى مسلّم و پرمایه در حقوق کار چون جناب آقاى دکتر سیّدعزت‌الله عراقى که حق بزرگى بر ذمّه اینجانب دارند اظهار وجود کرده است. لکن رجاء واثق دارم که کلیه اساتید معظّم این قدم لرزان را به مثابه ممارستى بر آنچه که در محضرشان تلمّذ شده است بپندارند و لغزشهایم را به چشم عنایت و خطابخشى بنگرند که اغماض از خصائل و فضائل معلّمین است.

بارى از کلام آغازین که بگذریم لازم است درخصوص محرک و انگیزه این تألیف نیز ولو به‌طور موجز چند کلمه‌اى بیان کنیم: یکى از انتظارات بجا و منطقى دانشجویان عزیز در کلاسهاى حقوق کار معرفى منبعى جامع و منطبق بر قانون جدید کار براى مطالعه درسى بوده و هست. همین توقع صحیح به علاوه فقدان تألیفى جدید در رابطه با حقوق کار که مرجعى براى علاقمندان و کسانى که به نحوى با قانون کار سروکار دارند باشد حقیر را بر آن داشت که یادداشت‌هاى خود را در معرض اطلاع اهالى فضل و علم قرار دهد تا از تذکرات و ارشادات خوانندگان عزیز بهره‌مند و به خطایا و اشتباهات خود واقف گردد. (اَحَبُّ اَخوانى من اهدى اِلىَّ عیوبى). به این امید که در گامهاى بعدى ضعف‌ها کمتر شود. انشاءاله