اندیشه های حقوقی 1 «حقوق خانواده»

 بعد از پیروزى انقلاب اسلامى با توجه به شبهات و مسائل مستحدثه و نیز ضرورتِ بحث و کنکاش دقیقى علمى، بر این شدم که در راستاى پاسخگویى علمى و منطقى، مباحث و مسائل مطروحه فقهى و حقوقى را در قالب مقالات علمى و دانشگاهى ارایه دهم که بحمدالله تا الان 7 جلد از مجموعه مقالات فقهى، حقوقى، فلسفى و اجتماعى با رویکرد تازه و تطبیقى به چاپ رسیده است.

این کتاب با عنوان «حقوق خانواده» از مجموعه مقالات فقهى ـ حقوقى است که در بر دارنده سؤالات و گرایش‌هاى نوین حقوقى ـ اجتماعى در رابطه با مسایل زنان جامعه اسلامى است که مى‌توانیم از آنها، به عنوان مسایل روز حقوقى زنان نام ببریم.

لذا براى روشن شدن ذهن شما و علاقه‌مندان بحث‌هاى حقوقى، به چند نکته اساسى و کلیدى، اشاره‌اى گذرا خواهم داشت: اول اینکه : دین مبین اسلام و شریعت منوّر محمدى(ص) منادى احیاى حق و حقوق زنان، در طول تاریخ بوده و هست، هر چند که زن در این سیر تکوینى، مظلوم واقع شده و از یکسرى حقوق حقّه خود، محروم و دور افتاده است امّا با رجوع به آموزه‌ها و تعالیم تعالى بخش اسلام، مى‌توان به حق مدّعى شد که، اسلام زن را به کرامت ذاتى و انسانى خود، رهنمون کرد که نص صریح قرآنى دلالت بر این امر دارد : وَ لَقَدْ کَرَّمْنا بَنى آدَمَ.[1]

دوم اینکه : زمانى پیامبر مکرّم اسلام، حضرت ختمى مرتبت محمّد مصطفى صلّى الله علیه و آله و سلّم، با سیره عملى ونظرى خود انقلاب فرهنگى عظیمى را در جزیره العرب به راه انداخت که زن، نماد تیره بختى و سرافکندگى بود و در واقع، ایشان زن را در اجتماع انسانى وارد کرد تا زن و مرد، توأمآ چرخه چرخان زندگى را بر دوش گیرند.

از طرف دیگر، آن حضرت یادآور شد که از سنت‌هاى جاهلى و از افکار جنسیتى اجتناب کنند و تنها تفاضل و برترى را تقط و ترس الهى، بدانند : إنَّ أکْرَمَکُم عِنْدَالله أتقاکُم.

سوم اینکه : اگر امروز، بحث‌هاى فمینیستى در جامعه رشد و نضج مى‌گیرند، عکس‌العملى بیش نیست، به عبارت دیگر دلیل اصلى و بارز آن، بى اعتنایى و یا کم‌توجهى به حقوق زنان به معناى عامّ کلمه است، بنابراین اگر راه و چاره‌اى  در قالب قانون و  آئین‌نامه اجرایى اندیشیده شود، هرگز در جامعه شاهدِ این دست معضلات و یا بحران‌ها نخواهیم بود، چون که اسلام براى ما الگو و اسوه قرار داده است[2]  و صددرصد، مخالف مردسالارى و زن سالارى است، بلکه

مدافع ارزش سالارى است. اینجانب، در طول سالیان متمادى که در خدمت حضرت امام (س)، به تلّمذى مشغول بوده‌ام، سیره عملى و نظرى ایشان را در باره زن، منبعث از نصوص قرآن و احادیث پیامبر عظیم‌الشأن (ص) و ائمه معصومین (ع) تشخیص دادم و به عنوان مثال، مى‌توانم به نامه ایشان، خطاب به گورباچف اشاره کنم که در آن مقطع، نامه را توسط یک عالم حوزوى و یک استاد دانشگاه و یک زن مسلمان، فرستاد و این عمل و مشى امام، گویاى خط فکرى و سیاسى وى نسبت به زن بوده و همیشه تأکید بر همیارى و همفکرى زنان در سطوح مختلف جامعه داشتند.