حقوق معاهدات بین المللی

درطول تاریخ، روابط بین کشورهای مختلف اکثرا بوسیله انعقاد معاهدات وتوافقهای گوناگون، صورت خارجی وتجلی عینی می یافته است. از طرف دیگر، بسیاری از اختلافات و منازعات بین‌المللی، مولود عدم اجرای معاهدات منعقده بین دولتها و یا مربوط به اختلاف درتفسیر موافقتنامه‌ها بوده و هست.

 اهمیت معاهدات تنها منحصر به روابط دو جانبه کشورها نمی شود، بلکه در زمینه معاهدات چند جانبه اغلب ضوابط حقوق بین الملل در مقاوله نامه‌هایی شکل می گیرد که توسط نمایندگان رسمی کشورهای جهان درکنفرانسهای دیپلماتیک ویا نهادهای دیگر بین‌المللی تدوین یافته و مقبولیت عام به خود گرفته است. بعلاوه تاسیس اغلب سازمانهای بین المللی همچون سازمان ملل متحد وغیره، مبتنی برمعاهدات بین‌المللی است که به نامهای منشور. میثاق ویا پیمان، بین کشورهای تشکیل دهنده آنها منعقده شده است. بنابراین حقوق معاهدات از فصول و مباحث مهم واساسی است که در حقوق بین الملل معاصر مورد بررسی قرار می گیرد، به ویژه پس ازتدوین کنوانسیونهای وین 1969 راجع به حقوق معاهدات بین دولتهاو نیز 1986 راجع به حقوق معاهدات بین دولتها و سازمانهای بین‌المللی، بسیاری از قواعد عرفی این رشته از حقوق به صورت قواعد مدون و مکتوب درآمده است.

درگذشته قواعدی حاکم بر روابط بین‌المللی ناشی از عرف بین‌المللی بود اما درحال حاضر قواعد عرفی به دلایل گوناگون مانند طولانی بودن شکل گیری عرف و مبهم بودن برخی از قواعد آن وعدم مشارکت کشور‌های جدید التأسیس در روند شکل گیری آن، جایگاه دیرینه خود را به عنوان مهمترین منبع حقوق بین‌الملل ازدست داده است و معاهدات بین‌المللی عملا به صورت بسیار وسیع و گسترده جایگزین آنها شده است.

امروزه اعضای جامعه بین‌المللی و در راس آنها دولتها، توافق‌های بین‌المللی خود را از طریق انعقاد معاهدات بین‌المللی انجام میدهند وهرگونه همکاری سیاسی، اقتصادی، فرهنگی وعلمی و.... بین انها به دنبال انعقاد معاهده و موافقتنامه آغاز میشود.