آزادی مشروط در حقوق کیفری ایران و فرانسه

آزادی مشروط را می‌توان «کلید طلایی» رهایی از زندان و ابزاری جهت کاهش جمعیت کیفری زندان دانست. این نهاد به دنبال بازگشت مجرم به زندگی عادی در جامعه و اصلاح و تربیت او می‌باشد. با توجه به مشکلاتی که در مورد زندان مطرح خواهد گردید به نظر می‌رسد آزادی مشروط بتواند تا حدودی از آثار مخاطره‌آمیز زندان بکاهد.

آزادی مشروط به معنای آزاد کردن محکوم به حبسی است که قبل از پایان مدت حبس به خاطر رفتار مناسبی که در مدت اجرای مجازات از خود نشان داده است صورت می‌گیرد مشروط بر اینکه در مدت آزادی مشروط هم رفتار مناسبی داشته باشد وگرنه مجازات باقیمانده را باید تحمل کند. در آزادی مشروط، سلب آزادی تبدیل به مقید شدن آزادی می‌گردد و فرصتی را برای محکوم علیه فراهم می‌کند تا تحت مراقبت قضائی و اداری، اهلیت اجتماعی خود را باز یابد. زمانی که محکوم‌علیه با رفتار خود در طول مدت تحمل مجازات، ثابت می‌کند انسانی شایسته می‌باشد پس ادامة اجرای مجازات بی‌فایده است.

مواد 58 الی 63 قانون جدید مجازات اسلامی مصوب 1392 در مورد محکومان به حبس تعزیری در صورتی که حبس آنها بیش از 10 سال باشد با تحمل نصف مجازات و در سایر موارد با تحمل یک سوم مدت مجازات، استفاده از آزادی مشروط پیش‌بینی شده است. با عنایت به اینکه نظام آزادی مشروط در حقوق جزای ایران یک نهاد وارداتی محسوب می شود و با توجه به اینکه قانون‌گذار ایرانی نهاد مزبور را از حقوق جزای کشور فرانسه اقتباس نموده است و از آنجایی که یکی از بهترین طرق شناسایی نقاط ضعف و رسیدن به کمال در هر سیستم، مقایسه آن با سیستم‌های مشابه در نزد کشورهای پیشرو است، در این کتاب به نظام آزادی مشروط در فرانسه توجه ویژه خواهیم داشت.